بعد از انقلاب، یک میلیون هکتار از جنگلهای کشور نابود شده است
از ابتدای سده بیستم تاکنون 43درصد از جنگلها از بین رفته و بیشتر مناطق جنگلی باقیمانده، در رشته کوههای البرز، در نزدیکی دریای کاسپین و در رشته کوههای زاگرس است. در ایران کنونی تقریبا جنگل بکری باقی نمانده است.
![بعد از انقلاب، یک میلیون هکتار از جنگلهای کشور نابود شده است](https://cdn.didbaniran.ir/thumbnail/ioDQyFnjsfEK/fUQ4pqCksNO-W7mJ87HQnq6TSFPk9zFFcyvzdIkhy21kx29E9nmhjIv4cNprBo2zKTmMYdp5wb7AleQNFGO5UiPgCHyAF45aoVWSSBSI2Cb94yn-VZfnJDnO0M2bQWNpx_xgmv2-h8AyLpxvcWMIczb8QFZ2Ugf8GN4UtmoBsyurMATIt0c3vsHqN2IOHOfCNSND7we9RNs,/13-1-16-9305012-1.jpg)
به گزارش سایت دیده بان ایران؛ بیشتر جنگلهای کشور در نواحی شمالی و در سواحل جنوبی دریای کاسپین واقع شده است. این جنگلها دارای آب و هوای معتدل مرطوب بوده و از شرق استان اردبیل تا استان خراسان شمالی، به ویژه در سه استان گیلان، مازندران و گلستان ادامه دارد و برآورد می شود که حدود 3 میلیون هکتار جنگل در دامنه شمالی رشته کوههای البرز و استان های ساحلی دریای کاسپین وجود داشته باشد.
سایر نقاط کشور دارای جنگلهای بالغ بر سه میلیون هکتار است. از این جنگلها تنها 1.3 میلیون هکتار قابل بهرهبرداری صنعتی است، بقیه جنگلها به دلیل عدم نگهداری مناسب یا آسیبهای طبیعی مورد بهرهبرداری قرار نمیگیرند.
اثر هزاران ساله انسان بر محیط زیست طبیعی - رشد جمعیت، تصاحب زمین برای کشاورزی، بهرهبرداری از جنگلها توسط عشایر و افزایش تقاضا برای چوب به عنوان مصالح ساختمانی یا هیزم - منابع جنگلی کشور را از بین برده است.
سازمانهای دولتی مسوول اجرای قوانین و مقررات مربوط به مناطق جنگلی ، بهروز نیستند و همواره با مشکل بودجه و بروکراسی ناکارآمد مواجهند . افراد همچنان مانند آنچه در مورد پارک جنگلی الیمالات نور در سال 1402 شاهد بودیم، به میل خود درختان را قطع میکنند و گاهی اوقات برای ایجاد پارکینگ اتومبیل، شهرک یا زمینهای قابل کشت بیشتر، جنگلها را حذف میکنند یا آنها را آتش میزنند.
جنگلها با ذخیرهسازی کربن، با کاهش گرمایش زمین، مزایای محیطزیستی مهمی به همراه دارند. قطع ۴۰۰۰ اصله درخت از جنگل هیرکانی اآلیمالات نور مازندران در سال 1402 به افزودن حدود 100 تن دیاکسیدکربن یا عبارت دیگر ۲۷.۵ تن کربن خالص به اتمسفر میانجامد. یک مترمکعب چوب حدود یک تن اما یک درخت سالانه بهطور متوسط بین 10 تا 40 کیلوگرم دیاکسیدکربن جذب می کند که البته این میزان جذب هم بستگی به مجموعهای از عوامل دارد.یک تن دیاکسیدکربن معادل ۴۰۰۰ کیلومتر جابهجایی یک خودروی بنزینی، ۱۲۰هزار شارژ گوشی تلفن هوشمند و مصرف 500 لیتر گازوییل است.
افزایش سالانه ۱۰۰ تن دیاکسیدکربن « ۲۷.۵تن کربن خالص » معادل ۱.۵ در ده به توان منهای ۱۰ درجه سانتیگراد موجب افزایش دمای سالانه میشود، چون دیاکسیدکربن (CO2) یک گاز گلخانهای با اثری مانند شیشه در گلخانه ایجاد میکند، گرما را به دام میاندازد و داخل را گرم میکند و بنابراین هر تن دیاکسیدکربنی که در جو منتشر میکنیم، اقلیم را بیشتر گرم میکند.
منبع: اعتماد