دانشمندان سوئدی برای درمان دیابت ایمپلنتهای چشمی تولید کردند
یک ایمپلنت ریزمقیاس که به کمک چاپگری سه بعدی تولید شده با قرار گرفتن در چشم میتواند دیابت را درمان کند.
![دانشمندان سوئدی برای درمان دیابت ایمپلنتهای چشمی تولید کردند](https://cdn.didbaniran.ir/thumbnail/5C5pUQJSPTWt/fUQ4pqCksNO-W7mJ87HQnq6TSFPk9zFFcyvzdIkhy21kx29E9nmhjIv4cNprBo2zKTmMYdp5wb7AleQNFGO5UiPgCHyAF45aoVWSSBSI2Cb94yn-VZfnJGtLCpdcCJTa0VSNOWXs30yq7YeK0O3Y0zb8QFZ2Ugf8GN4UtmoBsyurMATIt0c3vjlxhY8Z23BlNSND7we9RNs,/%DA%86%D8%B4%D9%85.jpg)
به گزارش سایت دیده بان ایران؛ یک ایمپلنت ریزمقیاس که به کمک چاپگری سه بعدی تولید شده با قرار گرفتن در چشم میتواند دیابت را درمان کند.
بنابر گزارش دیده بان ایران؛ یورونیوز نوشت: محققان سوئدی میگویند که این ارگان کوچک که با استفاده از سلولهای پانکراس (سلولهای ترشح کننده انسولین) تولید شده با قرار گرفتن در چشم، درمان سلولی دیابت و سایر بیماریها را ممکن میکند.
دانشمندان سوئدی، جزایر لانگرهانس (جزایر پانکراس)، خوشههای سلولی موجود در لوزالمعده که انسولین تولید میکنند، را از این نظر مدنظر قرار دادند که پیشتر از سلولهای اهدایی این عضو در درمان تجربی دیابت نوع اول نتایج امیدوارکنندهای حاصل شده بود.
در واقع، سیستم ایمنی افراد مبتلا به دیابت نوع اول به سلولهایی که برای ساختن انسولین (هورمونی که در تنظیم سطح قند خون نقش دارد) استفاده میشود، حمله میکند.
اما محققان سوئدی میگویند که کاشت ایمپلنت در چشم برای دفع این حملات ایدهآل است زیرا چشم میتواند مواد یا مولکولهای خارجی را بدون برانگیختن واکنش التهابی سیستم ایمنی بدن تحمل کند.
آنا هرلند، نویسنده اصلی نتایج این تحقیق که همچنین مدرس ارشد بخش بیونانوتکنولوژی در موسسه فناوری سلطنتی سوئد (KTH) است، به یورونیوز نکست گفت: «پیوند جزایر پانکراس اهدایی همواره درجاتی از واکنش سیستم ایمنی را در پی دارد ولی از آنجایی که چشم سلولهای ایمنی مستقری ندارد، ما با کاشت ایمپلنت از اولین واکنشهای سیستم ایمنی به حضور سلولهای پانکراس جلوگیری میکنیم.»
شفافیت چشم همچنین به محققان اجازه میدهد تا ایمپلنت را در طول زمان تحت نظر داشته باشند.
این ایمپلنت که حدود ۲۴۰ میکرومتر طول دارد و بین عنبیه و قرنیه در اتاقک قدامی چشم (ACE) قرار میگیرد. در آزمایشات انجام شده بر روی موشها این ایمپلنت برای چندین ماه در چشم آنها باقی مانده است.
به گفته محققان، این «ارگانهای کوچک» به سرعت با رگهای خونی حیوان میزبان ادغام میشوند و عملکردی طبیعی دارند.
نتایج این تحقیق در نشریه علمی Advanced Materials منتشر شده است.