زهرا نژادبهرام: متاسفانه یکی از مترقی ترین مواد برنامه سوم توسعه شهر تهران ابتر ماند
زهرا نژاد بهرام درباره حذف دو بند از موضوع ماده 76 درباره برقراری عدالت جنسیتی گفت: موضوع ماده 76 و حذف دو بند از آن مباحث جدیدی را در صحن شورا مطرح کرد که تا حدودی منجر به افزایش نگرانی های در ناکافی بودن ادبیات دفاع از حقوق زنان شد. گاهی ناخودآگاه جریان نا برابر در کشورمان را حمایت می کنیم هرچند زن و حتی نماینده زنان باشیم
![زهرا نژادبهرام: متاسفانه یکی از مترقی ترین مواد برنامه سوم توسعه شهر تهران ابتر ماند](https://cdn.didbaniran.ir/thumbnail/jJpxq7QIIFpy/fUQ4pqCksNO-W7mJ87HQnq6TSFPk9zFFcyvzdIkhy21kx29E9nmhjIv4cNprBo2zKTmMYdp5wb7AleQNFGO5UiPgCHyAF45aoVWSSBSI2Cb94yn-VZfnJDnO0M2bQWNpx_xgmv2-h8AyLpxvcWMIczb8QFZ2Ugf8GN4UtmoBsyurMATIt0c3vhAcjtp5V6Z_NSND7we9RNs,/12731_534.jpg)
به گزارش پایگاه خبری و تحلیلی دیده بان ایران ؛ زهرا نژاد بهرام عضو شورای شهر تهران درباره کم توجهی نسبت به برقراری عدالت جنسیتی در مدیریت شهری در یادداشتی نوشت؛
موضوع ماده 76 و حذف دو بند از آن مباحث جدیدی را در صحن شورا مطرح کرد که تا حدودی منجر به افزایش نگرانی های در ناکافی بودن ادبیات دفاع از حقوق زنان شد.
ما احساس کردیم که فرآیند اطلاع رسانی و آموزش افکار عمومی در جهت دفاع از حقوق زنان دچار چالشی جدی است و این نیازمند یکسان سازی رویکردهایمان در حمایت است؛ گاهی رویکردمان حمایت است اما در واقع تضعیف می کنیم. به نظر می رسد ما می خواهیم به فرآیند تبعیض آمیز موجود در شرایط فرهنگی اجتماعی و مشارکتی زنان اعتراض کرده و آن را به چالش بکشیم اما در عمل داریم از آن حمایت می کنیم.
بند 2 ماده 76، صراحتا راجع به ایجاد نشاط و داشتن یک برنامه مشخص برای ورزش زنان صحبت می کرد و بند 3 این ماده در ارتباط با پیشگیری از آسیب و در معرض آسیب قرارگرفتن آن ها صحبت می کرد؛ این دو بند موضوعشان زنان بود. ممکن است در مواد دیگر به شکل عام به ان ها اشاره شده باشد اما ماده 76 مشخصا راجع به زنان صحبت کرده و او را فارغ از اینکه مادر یا دختر است، همسر یا سرپرست خانوار است، مورد دقت قرار می داد.
اما کم توجهی ما به این نکته سبب شد موضوعی که می توانست بستری برای حمایت از حقوق زنان باشد تبدیل به ظرفیتی برای تضعیف حقوق زنان شود. من فکر می کنم ماده 76 جزو مترقی ترین و پیشگام ترین موادی بود که حتی می توانست جریان قانونگذاری در برنامه های توسعه کشور را هم تحت الشعاع قرار دهد اما متاسفانه ابتر باقی ماند و یک موضوع مدیریتی 30 درصدی زنان باقی ماند که آن هم باز جای بحث دارد؛ دو مفهوم مشخص در رابطه با عدالت جنسیتی و تبعیض مثبت که همپوشان دارند و باید همدیگر را حمایت کرده و بده و بستان عبارتی دارند، یکی حذف و دیگری متولد می شود و این برای من جای تعجب دارد.